# به رزیدنت‌های سال بالای جراحی
تاریخ انتشار
# به رزیدنت‌های سال بالای جراحی؛ آنان که روزی خودشان سال اولی بودند...
# به رزیدنت‌های سال بالای جراحی؛ آنان که روزی خودشان سال اولی بودند...
با آغاز سال تحصیلی جدید و ورود رزیدنت‌های سال اول به دنیای پرچالش جراحی، خوب است چند نکته را با هم مرور کنیم؛ نکاتی که شاید در هیچ کتاب جراحی نوشته نشده باشند، اما به اندازه بسیاری از مهارت‌های جراحی در شکل‌گیری شخصیت یک جراح اهمیت دارند.
رزیدنت‌های سال بالاتر عزیز!
به یاد داشته باشید روزی شما هم سال اولی بودید؛ با دستانی که هنوز به ظرافت جراحی عادت نکرده بودند، ذهنی پر از سؤال، دلی آکنده از اضطراب و آرزویی بزرگ برای جراح شدن.
اگر امروز تجربه بیشتری دارید، قرار نیست از آن نردبانی برای تحقیر دیگران بسازید؛ قرار است پلی باشید برای عبور امن‌تر آنان که تازه قدم در این مسیر گذاشته‌اند.
چند توصیه به شما که امروز در جایگاه سال بالاتر ایستاده‌اید:
۱. فراموش نکنید که سال اولی‌ها رقیب شما نیستند؛ ادامه راه شما هستند.
۲. تجربه‌تان را منتقل کنید، نه عقده‌ها و تلخی‌های گذشته‌تان را.
۳. اگر روزی تحقیر شده‌اید، حق ندارید تحقیر را به سنت آموزشی نسل بعد تبدیل کنید.
۴. اشتباه رزیدنت‌های سال پایین را فرصتی برای آموزش بدانید، نه مجالی برای شکستن شخصیت آنان.
۵. در حضور بیمار، همراهان بیمار و دیگران، حرمت همکاران جوانتان را حفظ کنید.
۶. فریاد زدن، فحاشی و تهدید نشانه اقتدار علمی نیست؛ اغلب نشانه ناتوانی در مدیریت خشم است.
۷. به جای اینکه بگویید «ما در سال اول این‌همه سختی کشیدیم»، تلاش کنید نسل بعد سختی‌های غیرضروری کمتری تحمل کند.
۸. اجازه بدهید رزیدنت‌های سال پایین سؤال بپرسند، حتی اگر سؤالشان ساده یا تکراری باشد. هیچ جراحی از روز اول استاد نبوده است.
۹. به آنان مسئولیت بدهید، اما متناسب با دانش و توانایی‌شان؛ نه آن‌قدر که اعتمادبه‌نفسشان را نابود کنید و نه آن‌قدر کم که فرصت یادگیری را از دست بدهند.
۱۰. اشتباهات را در خلوت اصلاح کنید و موفقیت‌ها را در جمع تحسین کنید.
۱۱. میان انضباط آموزشی و آزار روانی مرزی روشن بکشید. سخت‌گیری علمی لازم است؛ خشونت رفتاری هرگز.
۱۲. تفاوت جنسیتی را از محیط آموزش جراحی حذف کنید. توانایی، تعهد، دانش و مهارت معیار قضاوت‌اند، نه زن یا مرد بودن.
۱۳. اگر رزیدنتی از شما انتقاد کرد، آن را لزوماً بی‌احترامی تلقی نکنید. سال بالاتر بودن به معنای مصونیت از خطا نیست.
۱۴. مراقب سلامت روان همکارانتان باشید. خستگی، اضطراب و فشار کاری به اندازه کافی دشوارند؛ تحقیر و تهدید را به این بار اضافه نکنید.
۱۵. اگر اشتباه کردید، عذرخواهی کنید. عذرخواهی از رزیدنت سال پایین چیزی از بزرگی شما کم نمی‌کند؛ بر اعتبارتان می‌افزاید.
۱۶. آموزش جراحی فقط انتقال تکنیک بخیه، گره‌زدن و انجام عمل نیست؛ انتقال اخلاق، مسئولیت‌پذیری، احترام به بیمار و رفتار حرفه‌ای نیز هست.
۱۷. هرگز از قدرت آموزشی، جایگاه ارشدیت یا نفوذ خود برای انتقام‌جویی شخصی استفاده نکنید.
۱۸. به یاد داشته باشید رزیدنت‌های سال اول ممکن است روزی همکار، استاد یا حتی جراحان برجسته‌ای شوند که به آنان افتخار کنید.
۱۹. اگر قرار است سخت‌گیری کنید، سخت‌گیری‌تان باید در خدمت ایمنی بیمار و ارتقای مهارت باشد، نه ارضای غرور و قدرت‌طلبی شخصی.
۲۰. از خودتان بپرسید: آیا اگر فرزندم در جایگاه این رزیدنت بود، باز هم با او همین‌گونه رفتار می‌کردم؟
و اما چند کلام با رزیدنت‌های سال اول:
از پرسیدن خجالت نکشید؛ ندانستن عیب نیست، پنهان کردن ندانسته‌ها در پزشکی خطرناک است.
با احترام رفتار کنید، اما احترام را با تسلیم در برابر تحقیر اشتباه نگیرید.
صبور باشید، سخت‌کوش باشید، مسئولیت‌پذیر باشید و برای یادگیری از هیچ تلاشی دریغ نکنید؛ اما بدانید که هیچ عنوان آموزشی، هیچ جایگاه سازمانی و هیچ سابقه‌ای مجوز توهین، آزار و رفتار غیرانسانی نیست.
در برابر خطای خود مسئول باشید، اما بار خطاهای دیگران را به دوش نکشید. از بیمار دفاع کنید، از شأن حرفه‌ای خود مراقبت کنید و اگر با رفتار آسیب‌زا مواجه شدید، از مسیرهای قانونی و آموزشی پیگیری کنید.
### سخنی با همه اعضای جامعه جراحی
دوره رزیدنتی باید یکی از ارزشمندترین دوره‌های زندگی حرفه‌ای یک پزشک باشد؛ دوره‌ای برای آموختن، بالیدن، تجربه کردن و تبدیل شدن به انسانی مسئول‌تر و جراحی توانمندتر.
بیایید چرخه معیوبی را که در آن هر نسل رنج‌های نسل پیشین را به نسل بعد منتقل می‌کند، متوقف کنیم.
قرار نیست چون ما روزی سختی کشیده‌ایم، دیگران نیز همان رنج‌ها را تجربه کنند. قرار نیست زخم‌های درمان‌نشده خود را بر پیکر نسل بعد بنشانیم.
اقتدار یک جراح به تعداد سال‌هایی نیست که دیگران از او می‌ترسند؛ به تعداد انسان‌هایی است که در کنار او رشد می‌کنند.
بهترین رزیدنت سال بالا کسی نیست که سال پایینی‌ها از او حساب ببرند؛ کسی است که سال پایینی‌ها در کنارش جرئت یاد گرفتن، سؤال پرسیدن و بهتر شدن پیدا کنند.
و شاید زیباترین میراث یک جراح، نه فقط بیمارانی باشد که نجات داده، بلکه جراحانی باشند که تربیت کرده است؛ انسان‌هایی که وقتی خودشان به جایگاه استادی رسیدند، مهربان‌تر، منصف‌تر و شایسته‌تر از نسل پیشین رفتار کنند.
بیایید جراحی را نه فقط با دستان ماهر، که با قلب‌های بزرگ و منش‌های انسانی به نسل بعد بسپاریم.
با آرزوی سالی سرشار از یادگیری، همدلی و رشد برای همه رزیدنت‌های عزیز جراحی.
دکتر غلامرضا زمانی
مسئول روابط عمومی انجمن جراحان عمومی ایران